Porównanie taryf dynamicznych sprzedawców

Wszyscy sprzedawcy z zestawienia doliczają zbliżoną marżę netto do ceny fixingu TGE (RDN) — rzędu 8–9 gr/kWh netto. Marża sama w sobie prawie nie różnicuje ofert, bo wynika z podobnych kosztów bilansowania i akwizycji. Prawdziwe różnice leżą gdzie indziej: w stałej opłacie handlowej, sposobie rozliczania cen ujemnych, obecności i wysokości gwarancji ceny maksymalnej (cap) oraz zasięgu geograficznym oferty.

Marżę do ceny TGE podajemy netto — tak rozliczają ją sprzedawcy w cennikach — a opłatę handlową i cap w kwotach brutto (z VAT), tak jak trafiają na rachunek. Żeby porównać rzeczywisty koszt kilowatogodziny, do marży netto trzeba doliczyć VAT (23%) oraz opłaty dystrybucyjne operatora, niezależne od sprzedawcy.

Ceny ujemne na TGE (RDN) mają dwa niezależne mechanizmy: jak sprzedawca rozlicza pobór energii w godzinach ujemnych cen (czy odbiorca płaci zero, czy realnie dopłaca sprzedawcy za odebraną energię) oraz — dla prosumentów — jak rozlicza eksport nadwyżki z instalacji PV w tych godzinach. Kolumna „Ceny ujemne (pobór)” w tabeli pokazuje pierwszy mechanizm; drugi bywa opisany osobno w regulaminie oferty.

Taryfa dynamiczna opłaca się najbardziej, gdy da się przesunąć zużycie energii pod tanie godziny fixingu — np. z fotowoltaiką i magazynem energii (ładowanie w godzinach nadpodaży i cen ujemnych), pompą ciepła sterowaną cenowo albo ładowaniem samochodu elektrycznego w nocy. Bez możliwości przesuwania poboru różnica względem taryfy stałej bywa niewielka albo ujemna w miesiącach o wysokiej zmienności cen.